Αντί να εμπίπτει σε απλό ιδεαλισμό ή φθηνό κυνισμό, η σειρά είναι ωμά πρακτική: το μεγάλο θέμα της ιστορίας του Ned Stark σε μία σεζόν, για παράδειγμα, είναι ότι η άκαμπτη ηθική και η αίσθηση ακεραιότητας του Ned, ήταν και οι δύο η μεγάλη του δύναμη και ο λόγος που τελικά απέτυχε.
Με τρεις σεζόν, πολλές από τις ιστορίες της σειράς, όχι μόνο αυτές στο King’s Landing, έχουν να κάνουν με την πολιτική και την ηγεσία. Η σύγκρουση ανάμεσα στην ελεύθερη συμπεριφορά των Άγριων και στην αυστηρή κοινωνική δομή των νοτίων. Το ταξίδι της Dany στην Ανατολή, το οποίο έχει μια σειρά από μαθήματα για το πώς μπορεί να κερδίσει και όχι απλώς να δίνει εντολές, αλλά πώς να αποκτήσει πιστούς ακολούθους. Οι ωδίνες της Νυχτερινής Φρουράς, μιας ομάδας που ως στόχο έχει να αποκρούσει μια παγκόσμια απειλή, η οποία έχει παραμεληθεί από γενιά σε γενιά πολιτικών συγκρούσεων και «μυωπικών» ηγεσιών. Η διαχείριση του King’s Landing και το επαπειλούμενο πρόβλημα του εξωτερικού χρέους. Οι αποσταθεροποιητικές δυνάμεις του λαϊκισμού και η θρησκευτική θέρμη. Οι μη στρατιωτικές και μη μαγικές πηγές δύναμης.
Δύσκολες συμμαχίες, η πίστη νικά τον φόβο, η θρησκεία, το δημόσιο χρέος… Σας θυμίζουν τίποτα; Είναι όλα στοιχεία της πολιτικής του σήμερα.
Τι θα μπορούσε ένας πολιτικός ηγέτης σήμερα, να μάθει από τον Tyrion ή από την Daenerys; Ποιος νομίζετε ότι είναι ο καλύτερος (και χειρότερος) πολιτικός στο Game of Thrones;