Καλή ή κακή; Η Σέρσεϊ δεν μπαίνει σε μια κατηγορία

Μια Λάννιστερ γράφει.

Με το τέλος της 6η σεζόν ήρθαμε και σε έλλειψη κακών. Έτσι καθαρίζουμε το τοπίο φέρνοντας τον Βασιλιά της Νύχτας ως την μεγαλύτερη απειλή. Ρούς, Ράμσεϊ, Άλλισερ, Waif, Φρέυ και Σπάροου είχαν ένα συγκεκριμένο ρόλο δημιουργώντας προβλήματα στους πρωταγωνιστές. Δείτε εδώ το αντίστοιχο άρθρο. Εκτός από τον Βασιλιά η Σέρσεϊ φαίνεται ως ο νέος κακός των Επτά Βασιλείων αλλά είναι στ’ αλήθεια; Το χαμόγελο απέναντι στους θανάτους των εχθρών της ήταν σαν το σατανικό «μπουχαχα» των κακών στα κόμικς αλλά ταυτόχρονα και μια ανακούφιση.

Δεδομένης της καταστροφής και των παράπλευρων απωλειών θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αποτελέσει ήρωα ή απόλυτα καλό χαρακτήρα. Η Σέρσεϊ και το σούπερ ντύσιμο δύσκολα παραπέμπουν σε κάτι άλλο από σκοτεινή βασίλισσα αλλά σε μένα μοιάζει περισσότερο αντί-ήρωας παρά απόλυτα κακή. Για να γίνει αντιληπτό πρέπει να ανατρέξουμε στην πρώτη σεζόν όπου η Σέρσεϊ μιλά με τον Νέντ αφού έχει ανακαλύψει ποιανού είναι τα παιδιά του Ζεβεδαίου. Συγκεκριμένα λέει στον Νεντ «Έπρεπε να πάρεις το βασίλειο για τον εαυτό σου. Ο Τζέιμι μου είπε για την ημέρα που έπεσε το Κινγκς Λάντινγκ. Καθόταν στον Σιδερένιο Θρόνο και τον έκανες να τον αφήσει. Χρειαζόταν μόνο να ανέβεις τα σκαλιά ο ίδιος. Τόσο λυπηρό λάθος… όταν παίζεις το παιχνίδι του Θρόνου κερδίζεις ή πεθαίνεις, δεν υπάρχει μέση λύση».

Ότι έχει κάνει έκτοτε ο χαρακτήρας υπηρετεί αυτό το ήθος. Ως γυναίκα του Βασιλιά η Σέρσεϊ ξέρει το παιχνίδι μέσα και έξω και πόσο φευγαλέα μπορεί να γίνει η δύναμη. Αν αυτό αληθεύει για τους άνδρες στον κόσμο του Γουέστερος ισχύει διπλά για τις γυναίκες. Ακόμη και σαν την πιο υψηλόβαθμη γυναίκα στην ήπειρο η Σέρσεϊ δεν είχε ποτέ καμία πραγματική δύναμη, τουλάχιστον μέχρι που την πήρε για τον εαυτό της. Σε έναν σκληρό και βίαιο κόσμο η Σέρσεϊ οδηγείται από ένστικτο αυτοσυντήρησης. Ίσως να μην είναι τόσο διαφορετική από την Σάνσα στο κομμάτι που ονειρεύονταν πρίγκιπες σε νεαρή ηλικία και βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν άσχημο γάμο, άσχημα συναισθήματα και σεξουαλικά ταπεινωμένες στα χέρια ανδρών σκοτώνοντας τελικά τους συζύγους για να πάρουν τις θέσεις τους. Η βασική διαφορά είναι η Λάννιστερ καταγωγή όπου πάντα ήταν πρόθυμοι να τραβήξουν το σκοινί περισσότερο από άλλους (βλέπε Κόκκινος Γάμος). Η Σέρσεϊ δεν σκοτώνει με τα χέρια της τον Ρόμπερτ όπως η Σάνσα βάζει τα σκυλιά να φάνε τον Ράμσεϊ. Η Σάνσα μένει συμπαθής γιατί είναι Σταρκ και βρίσκεται αντιμέτωπη με Μπόλτον και Φρέυ ενώ η Σέρσεϊ αντιπαθείτε γιατί έρχεται αντιμέτωποι με αγαπητούς χαρακτήρες όπως Ταϊρέλ και Τύριον.

Φυσικά το μόνο που έσωζε ή αν θέλετε σταματούσε την Σέρσεϊ ήταν τα παιδιά της και τώρα που τα έχασε έκανε φτερά και η ανθρωπιά της. Μήπως λοιπόν δεν είναι μια villain αλλά μια τραγική φιγούρα που «αξίζει» συμπάθεια; Μήπως δεν έχει τραβήξει και η ίδια αρκετά σε έναν άσχημο γάμο, τρεις θανάτους παιδιών, δημόσιο ντρόπιασμα κτλ; Την μισούν επειδή ακολουθεί την δική της συμβουλή, αυτή που έδωσε στον Νεντ; Ο Νεντ δεν το έκανε και έχασε το κεφάλι του, η Σέρσεϊ δεν έκανε το ίδιο λάθος. Επιτέλους κέρδισε το παιχνίδι με υψηλό για την ίδια κόστος και η νίκη της έρχεται πάνω στην ώρα που η Ντάνυ πλέει προς το Γουέστερος έτοιμη να σπάει τον τροχό μία και καλή.

Μην ξεχνάμε πως ο κόσμος του Μάρτιν αποτελείται από γκρι χαρακτήρες. Ποτέ απόλυτα καλούς και ποτέ απόλυτα κακούς. Ακόμη και στον Ράμσεϊ είδαμε μια μικροσκοπική λάμψη όταν έχασε την Μιράντα που φυσικά δεν κράτησε πολύ αλλά έδειξε πως όλοι έχουν συμπάθειες, αδυναμίες και όταν ελευθερώνονται από αυτές γίνονται τραγικά πρόσωπα έτοιμα για μεγάλα κακά. Μπορεί αν την αντιπαθείς, μπορεί να μην έκανες ποτέ τις κινήσεις της αλλά η σειρά την άφησε ζωντανή για κάποιον λόγο. Στην πραγματική ζωή είναι ωραίο και ηθικό να πηγαίνεις με τον σταυρό στο χέρι αλλά εδώ μιλάμε για μακελειό και συνεχείς απειλές σε κάθε γωνία. Μήπως και οι Σταρκ δεν πήραν το Γουίντερφελ όταν έγινε συμφωνία με τον διάβολο (Μικροδάχτυλο) ή παίρνοντας εκδίκηση από τον Ράμσεϊ με τρόπο που ο Νεντ δεν θα έκανε ποτέ; (θα αποκεφάλιζε ο ίδιος τον ένοχο). 

πηγή