Dothraki - Ντοθράκι

Οι Ντοθράκοι / Ντοθράκι είναι μια νομαδική κουλτούρα πολεμιστών από το Essos με ιστορία που πηγαίνει τετρακόσια χρόνια πίσω, προφανώς λίγο πριν την εισβολή του Aegon I στο Westeros.

Ήρθαν από τα ανατολικά, διώχνοντας απλό λαό από τις καλύβες τους και ευγενείς από τα κτήματα τους μέχρι που έμεινε μόνο γρασίδι και ερείπια, από το δάσος του Qohor έως τις πηγές του Selhoru. Εκτείνονται κατά μήκος των τεράστιων λιβαδιών της Θάλασσας των Ντοθράκι σε ορδές γνωστές ως khalasars (καλασάρ). Είναι μεγαλόσωμος λαός με σκούρο καφετί δέρμα, σκούρα αμυγδαλωτά μάτια και μαύρα μαλλιά. 

Στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στα άλογα τους καθώς αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της νομαδικής κοινωνίας τους. Τα χρησιμοποιούν για τροφή, μεταφορές, είδη ένδυσης καθώς και ως πηγή υλικών για τέχνες. Θεότητα τους είναι ο Μεγάλος Επιβήτορας αντικατοπτρίζοντας τη σημασία των αλόγων στο πολιτισμό τους. 

Είναι ειδικευμένοι στην ιππασία, διασχίζοντας την περιοχή σε φυλές γνωστές ως καλασάρ και οδηγούνται από έναν khal (Καλ). Ένα καλασάρ χωρίζεται σε khas (κας), τα οποία οδηγούνται από έναν από τους «υπαρχηγούς» του Καλ που ονομάζεται kos (Κος). Όταν ένας Καλ πεθαίνει, ένας νέος Καλ μπορεί να αναλάβει τον έλεγχο του καλασάρ ή τα Κας μπορούν να διασπαστούν και να σχηματίσουν νέα καλασάρ με επικεφαλή τον πρώην Κος τους (νυν Καλ).

Κάθε Καλ έχει bloodriders, κηδεμονευόμενους, αδερφούς και συντρόφους, που αποτελούν τη φρουρά του και τον συνοδεύουν στη καθημερινή ρουτίνα του. Αρχαίες παραδόσεις λένε ότι όταν ένας Καλ πεθαίνει οι Καβαλάρης του Αίματος πεθαίνουν μαζί του. Σε περίπτωση που ο Καλ πεθάνει στη μάχη, η φρουρά του ζει μόνο για να πάρει εκδίκηση και στη συνέχεια πεθαίνει. Μερικοί Καλ είναι γνωστό ότι έχουν μοιραστεί όχι μόνο την καθημερινή τους ρουτίνα αλλά και τις συζύγους τους. Ωστόσο τα άλογα είναι κάτι που δεν μοιράζονται ποτέ. Συνήθως αποκαλούν ο ένας τον άλλον αίμα από το αίμα μου.

Τα καλασάρ δεν έχουν σταθερούς οικισμούς και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό σε επιδρομές γειτονικών περιοχών για την επιβίωσή τους. Παρά το γεγονός ότι περιφρονούν την ανταλλαγή νομισμάτων, δίνουν και δέχονται δώρα που συχνά περιλαμβάνουν σκλάβους. 

Μερικές φορές ένα ισχυρό καλασάρ μπορεί να απειλήσει μια από τις Ελεύθερες Πόλεις ή να απαιτήσει φόρο, αλλά ο αγαπημένος τους στόχος (για σκλάβους) είναι οι υπάκουοι κτηνοτρόφοι Lhazareen. Μπορούν να φτιάξουν μεγάλες σκηνές από χόρτο για ειδικές περιπτώσεις αλλά συνήθως ζουν σε φορητές σκηνές πάντα εν κινήσει. Έχουν μόνο μία μόνιμη πόλη που ονομάζεται Vaes Dothrak (Βέες Ντόθρακ) και χρησιμεύει ως πρωτεύουσά τους. Ενώ τα καλασάρ μεταξύ τους είναι αντίπαλοι στην Vaes Dothrak όλοι οι Ντοθράκι πρέπει να συμπεριφέρονται σαν αδέλφια. Κανείς δεν μπορεί να χύσει αίμα ή να φέρει τη λεπίδα του στην πόλη και η ποινή είναι θάνατος. Οι σύζυγοι των Καλ ονομάζονται khaleesis (Καλίση), ζουν στην Vaes Dothrak όταν μένουν χήρες και χρησιμεύουν ως μάντεις, dosh khaleen (Ντος κάλεν).

 

Κουλτούρα

Το άλογο είναι στην καρδιά της ζωής των Dothrakis, που μερικές φορές αποκαλούνται horselords (Άλογο-αφέντες). Αποτελεί τόσο μια θεότητα, μια πηγή ενέργειας για το κρέας και το γάλα των φοράδων τους αλλά και πηγή έμπνευσης για όλες τις τέχνες. Ο νομαδικός τρόπος ζωής καθώς και πολλά πολιτιστικά ταμπού συνδέονται άμεσα με το άλογο. Φοβούνται τη θάλασσα αποκαλώντας το νερό δηλητήριο, επειδή δεν εμπιστεύονται κανένα υγρό που δεν πίνουν τα άλογα. Επίσης είναι πολύ επιφυλακτικοί με τα θαλάσσια ταξίδια μιας και δεν μπορούν να φανταστούν διέλευση μεγάλων αποστάσεων χωρίς να ιππεύουν τα άλογα τους.

Η ιππασία είναι βασικός δείκτης κοινωνικής θέσης. Ένας Καλ που δεν μπορεί να ιππεύσει δεν είναι Καλ. Όταν ένας Ντοθράκι πεθαίνει το άλογό του θυσιάζεται στη νεκρική πυρά του αφέντη του. Τα έθιμα θέλουν τις Καλίση να ιππεύουν αντάξια στο πλευρό του Καλ. Μια έγκυος γυναίκα αναμένεται να ιππεύει σχεδόν μέχρι τη στιγμή της γέννας. Ένα κάρο ή χειράμαξα δίνει μικρότερο κύρος και χρησιμοποιείται για τη μεταφορά ευνούχων που εξυπηρετούν τις ντος κάλεν, σκλάβων που χρησιμεύουν ως θεραπευτές, σακάτηδων, γυναικών κατά τον τοκετό, βρεφών και ηλικιωμένων. Ένας άντρας που δεν ιππεύει δεν είναι άντρας, χωρίς τιμή και υπερηφάνεια και τις περισσότερες φορές σκλάβος. 

 Οι Ντοθράκι τρώνε σχεδόν αποκλειστικά αλογίσιο κρέας, στο οποίο αποδίδουν πολλές ιδιότητες. Στη συνέχεια προτιμούν βόειο και χοιρινό. Έχουν επίσης μαύρα λουκάνικα, πίτες και βραστά. Πίνουν ένα ήπιο αλκοολούχο ποτό που προέρχεται από γάλα φοράδας έχοντας υποστεί ζύμωση. 

 
Μια έγκυος θα συμμετάσχει στην τελετή της καρδιάς του επιβήτορα, στην οποία θα προσπαθήσει να καταναλώσει την καρδιά ενός επιβήτορα υπό την εποπτεία των ντος κάλεν. Λόγω της απαγόρευσης αιχμηρών αντικειμένων στην Vaes Dothrak η μητέρα πρέπει να σκίσει την καρδιά με γυμνά δόντια και τα νύχια της. Αν φάει όλη την καρδιά θα γεννήσει έναν ισχυρό, γρήγορο και ατρόμητο γιο. Αν πνίγει από το αίμα ή αναγουλιάσει οι οιωνοί είναι λιγότερο ευνοϊκοί και το παιδί μπορεί να γεννηθεί νεκρό, αδύναμο, παραμορφωμένο ή κορίτσι.

Οι Ντοθράκι περιφρονούν τις πόλεις πιστεύοντας πως τα σημαντικά για τον άνθρωπο γίνονται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό. Πιστεύουν ότι τα αστέρια είναι άλογα φτιαγμένα από φωτιά και είναι ένα τεράστιο κοπάδι που καλπάζει κατά μήκος του ουρανού τις νύχτες. Από άλλους λέγεται πως πιστεύουν ότι τα αστέρια είναι τα πνεύματα γενναίων νεκρών.

Η τελετή του γάμου αρχίζει την αυγή και τελειώνει το σούρουπο. Μια ατελείωτη ημέρα ποτού, γλεντιού και σκοτωμών. Γυναίκες με πέπλα βυσσινί, κίτρινα και πορτοκαλί χορεύουν με το ρυθμό των τυμπάνων και οι πολεμιστές μπορούν να τις πάρουν (σεξουαλικά) ελεύθερα μπροστά στα μάτια του καλασάρ. Αν δύο άντρες θέλουν την ίδια γυναίκα θα πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Ένας γάμος χωρίς τουλάχιστον τρεις θανάτους θεωρείται ανιαρός. Η νύφη λαμβάνει τρία παραδοσιακά δώρα: ένα μαστίγιο, ένα τόξο και ένα arakh (αράκ – πολεμικό όπλο σε σχήμα δρεπανιού). Τα αρνείται με παραδοσιακά λόγια και τα παίρνει ο σύζυγος της. Ο γάμος ολοκληρώνεται όταν δύσει ο ήλιος.
 
Οι Ντοθράκι ζευγαρώνουν όπως τα ζώα. Δεν υπάρχει καμία προστασία της ιδιωτικής ζωής στο καλασάρ και το αίσθημα της αμαρτίας και της ντροπής είναι διαφορετικά από αυτά των Ελεύθερων Πόλεων και του Westeros.

Έθιμα

Η φυλή είναι πολύ προληπτική. Αγγίζοντας το πτώμα ενός ανθρώπου που δεν έχει σκοτωθεί από σένα θεωρείται κακή τύχη καθώς και ο αριθμός δεκατρία. Οι μάγισσες ή maegi διασύρονται ως κακές και αφύσικες οντότητες. Ένα άτομο που μετακινείται με κάρο είναι άξιο χλευασμού.

Τα καλασάρ έχουν δύο ειδών θεραπευτές. Τις στείρες γυναίκες που θεραπεύουν με βότανα, φίλτρα και ξόρκια και τους ευνούχους δούλους που χρησιμοποιούν μαχαίρι, βελόνα και φωτιά. Τα παραμορφωμένα νεογέννητα τα αφήνουν πίσω τους για να τα φάνε οι άγριοι σκύλοι.

Οι Ντοθράκι μπορούν να φορούν πλούσια υφάσματα και αρώματα από τις Ελεύθερες Πόλεις, ωστόσο μεταξύ τους η περιβολή και των δύο φύλων είναι βαμμένα δέρματα και γιλέκα πάνω από γυμνά στήθη, παντελόνια κολάν από χοντρότριχες λωρίδες υφασμάτων με ζώνες από χαλκό και υποδήματα ιππασίας ανοιχτά μπροστά που δένουν μέχρι τα γόνατα. Δεν φορούν πανοπλία θεωρώντας το άνανδρο, έτσι μάχονται χωρίς προστασία. Οι γυναίκες μπορεί να φορούν ζωγραφισμένες ρόμπες.

Απόδειξη της ανδρείας τους είναι οι κοτσίδες τους. Κάθε φορά που χάνουν μια μάχη πρέπει να τις κόψουν ως σημάδι ήττας. Χαρακτηρίζουν τις νίκες βάζοντας μικρά κουδουνάκια στις πλεξούδες, παίρνοντας τα συχνά από τους νεκρούς Ντοθράκι. 

Δεν είναι χτίστες. Χίλια χρόνια πριν, για να χτίσουν ένα σπίτι έσκαβαν μια τρύπα στη γη και έφτιαχναν από πάνω μια στέγη με χορτάρι.

Οι έμποροι είναι ελεύθεροι να διασχίσουν τη θάλασσα των Ντοθράκι ανενόχλητοι στην Βέες Ντόθρακ εφόσον διατηρήσουν ειρήνη, δεν βεβηλώσουν ούτε τη Μητέρα των Βουνών ή Μήτρα του Κόσμου και δώσουν τα παραδοσιακά δώρα του αλατιού, ασήμι και σπόρους στις ντος κάλεν.

Στρατιωτικά

Είναι νομάδες πολεμιστές και ιππεύουν καλύτερα από κάθε ιππότη του Westeros. Το «ελαφρύ» ιππικό αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της δύναμης τους, με τους πολεμιστές που κρατούν τα καμπύλα σπαθιά τους τα αράκ, καμπύλα τόξα και μαστίγια. Δεν φορούν πανοπλία.

Ενώ το καλασάρ βρίσκεται εν κινήσει, οι  ανιχνευτές τους προπορεύονται ψάχνοντας για λεία ή εχθρούς και εξωτερικοί καβαλάρηδες φυλάνε τις πλευρές. Μετά από τις μάχες οι jaqqa rhan ή άνδρες του ελέους κινούνται μεταξύ των πτωμάτων και χρησιμοποιούν βαριά τσεκούρια για να παίρνουν τα κεφάλια των νεκρών και παράλληλα μικρά κορίτσια με καλάθια βγάζουν βέλη από τα πτώματα για να χρησιμοποιηθούν εκ νέου αργότερα.

Ο Martin έχει δηλώσει ότι η έμπνευση του για τους Ντοθράκι ήρθε από τις νομαδικές κουλτούρες, Μογγόλους και Ούννους βεβαίως αλλά και Alans, Sioux, Cheyenne και διάφορες άλλες Amerindian φυλές. Η ομοιότητα με Άραβες ή Τούρκους είναι τυχαία, εφόσον οι Τούρκοι ήταν επίσης αρχικά ιππείς των στεπών.

Σημείωση : Η προφορά της γλώσσας των Ντοθράκι (πχ. Καλ, Καλίση, Καλασάρ) δεν είναι σωστή αλλά τυπική για την κατανόηση του θέματος. Για την σωστή προφορά λέξεων και της γλώσσας των Ντοθράκι παρακαλώ μεταβείτε εδώ