Η παράδοση του δικαιώματος του Άρχοντα με την πρώτη νύχτα οδήγησε ορισμένους κοινούς θνητούς στο να παντρευτούν στα κρυφά ή να μην ενημερώνουν τους Άρχοντες για τους γάμους, καθώς δεν είχαν καμία επιθυμία να μοιραστούν τις νύφες τους αλλά ούτε και οι ίδιες οι νύφες ήθελαν κάτι τέτοιο. Στο Westeros, το διακίωμα ασκούταν για αιώνες, μέχρι την εποχή του βασιλιά Jaehaerys I Targaryen, ο οποίος σύμφωνα με τις συμβουλές της γυναίκας του, Alysanne, απαγόρευσε την παράδοση. Αυτό έκανε την Alysanne αγαπητή στον λαό, αν και μερικοί άρχοντες αγανάκτησαν.
Αν και πια ενάντια στο νόμο, μερικοί Οίκοι στο Westeros, όπως οι Bolton και οι Umber στον Βορρά (αν και το αρνούνται), καθώς και οι κάτοικοι του Skagos και ορισμένων βόρειων φυλών του βουνού, φημολογείται ότι εξακολουθούν να το υποστηρίζουν παράνομα.
Ο Μάρτιν είναι γνωστός για την έμπνευση του από αληθινά γεγονότα και το ίδιο ισχύει και εδώ. Το Droit du seigneur ήταν ένα υποθετικό νομικό δικαίωμα που επέτρεπε στον άρχοντας μιας μεσαιωνικής περιοχής, να πάρει την παρθενία από τις κόρες δουλοπάροικων του.
Η προέλευση αυτού του δημοφιλούς δικαιώματος είναι δύσκολο να εντοπιστεί, αν και οι αναγνώστες του Ηροδότου μπορούν να καταλάβουν ένα ενδεχομένως παρόμοιο έθιμο, είχε έγινε στην Αδυρμαχίδα, στην απομακρυσμένη αρχαία Λιβύη.
Μια πιο πρόσφατη αναφορά του δικαιώματος που χρησιμοποιήθηκε για κοινωνική κριτική, έγινε το 1556 στο έργο του Γάλλου δικηγόρου και συγγραφέας Jean Papon.
Τον δέκατο ένατο αιώνα, ορισμένοι κουρδικοί οπλαρχηγοί (khafirs) στη Δυτική Αρμενία επωφελήθηκαν από "το δικαίωμα της πρώτης νύχτας».
