Ενδεικτικό του επιπέδου της υστερίας είναι το twitter feed που είναι αφιερωμένο στις αντιδράσεις θεατών, όπου μπορεί να διαβάσει κανείς από απειλές ενάντια στη ζωή του συγγραφέα των βιβλίων στα οποία βασίζεται η σειρά, Τζορτζ Μάρτιν, μέχρι ιστορίες για κλάματα ωρών μετά τους τίτλους τέλους, συμπτώματα κατάθλιψης και άλλα τέτοια ωραία. Τουλάχιστον δεν έχουμε μάθει για κάποια αυτοκτονία μέχρι στιγμής.
Φυσικά, πέραν αυτών που είχαν διαβάσει τα βιβλία, η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη και για όποιον έχει καταλάβει πως ο δημιουργός έχει αλλεργία σε οτιδήποτε θα μπορούσε να εκληφθεί ως ‘αναμενόμενη’ και ‘προβλέψιμη’ εξέλιξη στην πλοκή. Άλλωστε το γεγονός πως στην επόμενη σκηνή μπορεί να πεθάνει οποιοσδήποτε από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες είναι που καθιστά τη σειρά τόσο συναρπαστική για τους περισσοτέρους.
Αυτά και άλλα κλήθηκε να εξηγήσει ο Τζορτζ Μάρτιν μιλώντας στο Entertainment Weekly, στον απόηχο του επεισοδίου που στοίχειωσε τα όνειρα θεατών.
Περιττό να αναφέρουμε πως δεν πρέπει να συνεχίσετε να διαβάζετε αν δεν έχετε δει το εν λόγω επεισόδιο.
Σε πόσο πρώιμη φάση της διαδικασίας συγγραφής των βιβλίων είχατε αποφασίσει να σκοτώσετε τον Ρομπ και την Κέιτλιν;
Τζορτζ Μάρτιν: Το ήξερα σχεδόν από την αρχή. Όχι από την πρώτη μέρα, αλλά πολύ νωρίς. Έχω ξαναπεί σε πολλές συνεντεύξεις μου πως μου αρέσει η λογοτεχνία μου να είναι απρόβλεπτη και να έχει έντονο σασπένς. Σκότωσα τον Νεντ στο πρώτο βιβλίο και αυτό σόκαρε πολλούς. Σκότωσα τον Νεντ επειδή όλοι νόμιζαν ότι αυτός είναι ο ήρωας και πως, σίγουρα, θα έχει μπλεξίματα αλλά τελικά θα καταφέρει να επιβιώσει. Το επόμενο πράγμα που θα ανέμενε κανείς είναι πως ο πρωτότοκος γιός του θα κάνει πόλεμο και θα εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του. Όλοι θα το περίμεναν αυτό. Οπότε, αμέσως, το να τον σκοτώσω ήταν το επόμενο πράγμα που έπρεπε να κάνω.
Τι είδους αντιδράσεις είχατε εισπράξει από τους αναγνώστες για αυτή τη σκηνή τόσα χρόνια;
Ακραίες. Τόσο θετικές, όσο και αρνητικές. Είναι η πιο δύσκολη σκηνή που έχω κληθεί ποτέ να γράψω. Βρίσκεται στα δύο τρίτα του βιβλίου, όμως την υπερπήδησα όταν έφτασα σε αυτή. Τελείωσα όλο το βιβλίο και είχε μείνει μόνο αυτό το κεφάλαιο. Και μετά το έγραψα. Ήταν σαν να σκοτώνεις δύο από τα παιδιά σου. Προσπαθώ να κάνω τους αναγνώστες να νιώσουν σαν να έχουν ζήσει τα γεγονότα του βιβλίου. Όπως θα θρηνούσες αν πέθαινε ένας φίλος σου, πρέπει να θρηνείς και για το θάνατο κάποιου λογοτεχνικού χαρακτήρα. Είναι ωραίο να σε νοιάζει. Αν κάποιος πεθάνει κι εσύ απλά πας να φέρεις κι άλλο ποπ κορν, τότε μάλλον μιλάμε για μια επιφανειακή εμπειρία, έτσι δεν είναι;
Έχετε μετανιώσει για τη σκηνή αυτή;
Όχι. Όχι ως συγγραφές. Είναι ίσως η πιο δυνατή σκηνή στα βιβλία. Μου στοίχισε μερικούς αναγνώστες, αλλά κέρδισα πολλούς περισσότερους. Ήταν δύσκολο για μένα να δω το επεισόδιο στην τηλεόραση γιατί αγαπώ και αυτούς τους χαρακτήρες. Επίσης, σε μια τηλεοπτική σειρά δένεσαι και με τους ηθοποιούς και είναι δύσκολο να λήξεις μια σχέση με έναν ηθοποιό τον οποίο συμπαθείς. Τόσο ο Ρίτσαρντ Μάντεν όσο και η Μισέλ Φέρλεϊ κάναν καταπληκτική δουλειά.
Τι λέτε στους αναγνώστες που δυσαρεστήθηκαν με τη σκηνή;
Εξαρτάται τι λένε. Τι μπορείς να πεις σε κάποιον που λέει ότι δεν θα ξαναδιαβάσει ποτέ βιβλίο σου; Οι άνθρωποι διαβάζουν βιβλία για διαφορετικούς λόγους. Το σέβομαι αυτό. Κάποιοι διαβάζουν για παρηγοριά, για να ξεφύγουν από τις στενοχώριες της ζωής τους. Δεν θέλουν το βιβλίο να τους χτυπήσει στο κεφάλι με κάτι τόσο στενάχωρο. Επομένως είναι καλύτερα για αυτούς να διαβάζουν λογοτεχνία στην οποία το αγόρι πάντα θα κατακτήσει το κορίτσι και οι καλοί κερδίζουν, έτσι ώστε να ανακτούν την πίστη τους ότι η ζωή είναι δίκαιη. Όλοι το θέλουμε αυτό κάποιες φορές. Έχει κάτι το θεμελιωδώς λυτρωτικό και δεν κατακρίνω αυτούς που το αναζητούν. Αλλά το Ice and Fire δεν είναι τέτοιου είδους λογοτεχνία. Προσπαθεί να γίνει πιο ρεαλιστικό όσον αφορά στην αποτύπωση της φύσης της ζωής. Έχει χαρές, αλλά έχει και πόνο και φόβο. Πιστεύω πως το καλύτερο είδος λογοτεχνίας απεικονίζει τη ζωή με όλο το φως και το σκοτάδι της.
Είναι βασισμένο σε κάποιο ιστορικό γεγονός η σκηνή;
Είναι βασισμένη σε δύο γεγονότα από τη σκωτσέζικη ιστορία.
Το ένα λέγεται το Μαύρο Δείπνο. Ο βασιλιάς της Σκωτίας ήταν σε πόλεμο με την Κλαν των Μπλακ Ντάγκλας και έκανε μια προσέγγιση για την επίτευξη ειρηνικού συμβιβασμού. Προσφέρθηκε να φιλοξενήσει τον κόμη Ντάγκλας ο οποίος έφτασε στο κάστρο του Εδινβούργου όπου έλαβε χώρα ένα μεγάλο γλέντι. Στο τέλους του γλεντιού, οι άντρες του βασιλιά άρχισαν να χτυπάνε τύμπανα. Εκείνη την στιγμή έβαλαν μπροστά στον όμη μια πιατέλα η οποία όταν ξεσκεπάστηκε αποκαλύφθηκε πως περιείχε το κεφάλι ενός μαύρου αγριόχοιρου, το σύμβολο του θανάτου. Με το που το είδε, ο κόμης ήξερε τι σήμαινε. Τον έσυραν έξω από το χώρο και τον σκότωσαν στην αυλή.
Το δεύτερο συμβάν, το πιο γνωστό, είναι η σφαγή του Γκλένκοου. Η κλαν Μακντόναλντ φιλοξενήθηκε από την κλαν Κάμπελ και υποτίθεται πως ίσχυαν οι απαράβατοι νόμοι της φιλοξενίας. Όμως οι Κάμπελ ξεσηκώθηκαν και έσφαξαν όποιον Μακντόναλντ βρήκαν.
Όσα και να πλάσω με τη φαντασία μου, υπάρχουν πράγματα στην ιστορία που είναι εξίσου κακά, και συχνά ακόμα χειρότερα.
ΠΗΓΗ: diethni.gr