Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψη μου ένα απόσπασμα από το Beyond the Wall: Exploring George R.R. Martin’s A Song of Ice and Fire, ένα βιβλίο δοκιμίων
που εξετάζει τα θέματα και τις ιδέες της σειράς των βιβλίων. Το πρώτο δοκίμιο
έχει τίτλο «Το Παλάτι της Αγάπης, το Παλάτι της Θλίψης: Ρομαντισμός στο Ένα
Τραγούδι του Πάγου και της Φωτιάς». Σε αυτό, οι Linda Antonsson και Elio M. Garcia, οι διαχειριστές του θρυλικού Westeros.org, διερευνούν πως οι ιστορίες του Martin επηρεάζονται από τον ρομαντισμό, καθώς και με ποιόν τρόπο οι χαρακτήρες του εκφράζουν το συναισθηματικό ρομαντισμό τους. Ο ορισμός του ρομαντισμού τους, επηρεάζεται από Ρομαντικούς ποιητές, όπως οι Byron και Shelley, είναι «μια έμφαση στο συναίσθημα και το άτομο, με στόχο ένα βλέμμα σταθερά στο παρελθόν και την πίστη στο ανθρώπινο αδάμαστο πνεύμα».
Αν και δεν θα παρουσιάσω όλα τους τα επιχειρήματα, οι Antonsson και Garcia δίνουν ιδιαίτερη
έμφαση στο πώς οι αναμνήσεις της Εξέγερσης του Robert χρησίμευσαν ως ρομαντικός
πυρήνας των βιβλίων, προσφέροντας το όραμα ενός καιρού όταν πολεμιστές, όπως ο
Arthur Dayne της Βασιλικής Φρουράς ήταν αξιοθαύμαστοι και τραγικές φιγούρες
όπως της Lyanna Stark και του Rhaegar Targaryen, οδηγήθηκαν από έντονες συγκινήσεις.
Στην σειρά οι χαρακτήρες αναφέρονται συχνά στο παρελθόν, μερικές από τις πιο «δυνατές»
συνομιλίες, από τις μεγάλες αναμνήσεις του Robert από τον πόλεμο, έως τα γεμάτα
πόνο νεανικά χρόνια του Tyrion.
Αυτό που ίσως
λείπει από τη σειρά είναι η αμεσότητα της πεζογραφίας του Martin. Ένα από τα
μεγάλα πλεονεκτήματα του στυλ του, είναι ο τρόπος που μας δίνει να βλέπουμε τα
γεγονότα, φιλτραρισμένα μέσα από τις σκέψεις και τις εμπειρίες των χαρακτήρων
κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να τις αξιοποιήσουμε, να αισθανθούμε μαζί τους,
αντί να προσπαθούν να αναλύσουν τις λέξεις και τις εκφράσεις τους. Καλοί
ηθοποιοί μπορούν σίγουρα να μεταδώσουν τα συναισθήματά των χαρακτήρων, αλλά δεν
είναι το ίδιο όπως η άμεση πρόσβαση σε ένα παραθυράκι του εγκεφάλου τους. Όταν
πρόκειται για τον ρομαντισμό του παρελθόντος, χρειαζόμαστε αυτό το παραθυράκι. Στα
βιβλία οι Lyanna και Rhaegar είναι διαφαινόμενες
παρουσίες που επηρεάζουν τις απόψεις και τις ενέργειες του Robert και του Eddard.
Ο Jaime δεν σκοτώνει απλά τον Τρελό Βασιλιά αλλά και έναν άνθρωπο του οποίου την
σκληρή διαταραχή οι αναγνώστες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν σχεδόν
από πρώτο χέρι. Φαίνεται ότι το παρελθόν δεν είναι μόνο παρελθόν για να
συμπληρωθούν οι χαρακτήρες, αλλά μάλλον η ίδια η προωθητική δύναμη που θέτει
τρέχουσες συγκρούσεις και οδηγεί άνδρες και γυναίκες προς τους θριάμβους και τα
λάθη τους.
![]() |
|
Ο Robert και ο Ned πενθούν για
την Lyanna, ένα από τα σημαντικότερα ρομαντικά στοιχεία του παρελθόντος της
ιστορίας.
|
Ένας λόγος που θα ήθελα να δω το παρελθόν στην σειρά, είναι γιατί πιστεύω
ότι αποτελεί μερικές από τις πιο ισχυρές και όμορφες εικόνες. Το θολό ονειρικό
τοπίο της αντιπαράθεσης του Ned με τους άνδρες της Βασιλικής Φρουράς, γεμάτο «μυθική
χροιά», όπως το περιγράφουν οι Antonsson και Garcia και η αντιπαράθεση της ετοιμοθάνατης Lyanna
περιβαλλόμενη από ροδοπέταλα, προκαλεί ρίγη όταν το διαβάζεις. Σε μια ιστορία
που είναι τόσο συχνά ζοφερή, τόσο συχνά αιματηρή, βρώμικη, ρεαλιστική και
υπέροχη, προσκολλάσαι σε εκείνες τις στιγμές ρομαντισμού σαν σε σανίδα
σωτηρίας. Και όταν επανέρχεσαι στο πραγματικά σκοτεινό Westeros, οι δοκιμασίες των χαρακτήρων είναι ακόμη πιο καθηλωτικές.





